Debiut twórcy serialu True Detective. Akcja jedenastu opowiadań w debiutanckim tomie scenarzysty popularnego serialu True Detective toczy się na południu Stanów Zjednoczonych. To historie o odnajdowaniu piękna w samotności, o tym, jak ciężko znaleźć porozumienie nie tylko między ludźmi, ale także między przeszłością i teraźniejszością, czy zgodę z samym sobą. Recenzenci przywołują klimat prozy Richarda Forda, gdzie uczucia samotności i rozczarowania życiem opisane są niezwykle precyzyjnym językiem, wciągając czytelnika w niekonwencjonalne opowieści. Strach, wstyd i poczucie wyobcowania towarzyszą bohaterom: matce ze złamanym sercem, która straciła synka, weterynarzowi w depresji, amatorowi BASE jumpingu, który właśnie oddaje skok ze spadochronem z łuku St. Luis czy jedenastoletniemu chłopcu, który po rozwodzie rodziców spędza weekend z ojcem i widząc, jak ten próbuje zrobić wrażenie na jednej z kobiet, uświadamia sobie z przerażeniem, że może mieć cechy swojego rodziciela. Jest także historia o nieudanej próbie odbicia córki trenera wkręconej w porno biznes. Bohaterowie Pizzolatty nie umieją łatwo pogodzić się ze stratą, walczą, choć sukces raczej nie jest im pisany. Ale to nie ma znaczenia. Smutne i piękne historie pozostają z czytelnikiem na długo. Nic Pizzolatto (ur. 1975) – scenarzysta, producent, powieściopisarz. W drodze nad Morze Żółte zdobyły nominację do nagrody National Magazine Award, a „Poets & Writers Magazine” uznał ten zbiór opowiadań za jeden z pięciu najciekawszych literackich wydarzeń roku. Opublikowany w 2014 roku w Marginesach czarny kryminał Galveston, jego pierwsza powieść, trafiła na listę finalistów Discover Award oraz nagrody im. Edgara Allana Poe dla najlepszego debiutu, wyróżniono ją także Spur Award oraz nagrodą Akademii Francuskiej dla najlepszego zagranicznego debiutu – Prix de Premier Roman L’Etranger. Prawa do książki kupiły wydawnictwa z szesnastu krajów. Autor jest wykładowcą kilku amerykańskich uniwersytetów.

Tomasz Szlendak i Krzysztof Olechnicki z przeciwległych biegunów opisują życie kulturalne Polaków po 1989 roku. Pierwszy przez pryzmat świata festiwali - wielozmysłowej kultury iwentu, drugi z perspektywy zamkniętych enklaw czy też subświatów internetu. Efektem jest fascynujący reportaż socjologiczny nie tyle o uczestnictwie Polaków w kulturze, ile o Polakach jako społeczeństwie posttransformacyjnym. Nowe praktyki kulturowe Polaków to lektura obowiązkowa nie tylko dla socjologów, lecz także dla kulturoznawców, animatorów kultury oraz tych, którzy odpowiadają za ofertę kulturalną.